ബിനീഷ് പുളിങ്കുന്ന്
ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഒരു സദസിനു മുന്നിൽ സമയം കളയുവാനായി ഇരുന്നു. സദസിനുള്ളിൽ ഒരു സമിജി വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അമ്മാനമാടി അത്യുഗ്രൻ പ്രേസഗം പറയുകയായുണ്ടായി. സംസ്ക്രിതവും ,ഹിന്ദിയും മലയാളവും കൂട്ടിയിണക്കിയുള്ള ഒരു വെടിക്കെട്ട് എന്നുപറയാം. മുഴുവനും മനസിലായിലെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും കൈകളുടെ താളത്തിനൊത് ഞാനും കൈകൾ അടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ അത്യുഗ്രൻ പ്രേസഗം അവസാനിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുൻപ് അദ്ദേഹം ഒരു കഥ പറയുവാനുണ്ടായി. നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ ആ കഥ എവിടെ എഴുതുന്നു.......
ഒരിക്കൽ ഒരു സിദ്ധൻ തൻെറ യാത്രക്കിടയിൽ ദയനീയമായ ഒരു കാഴ്ച കാണുവാൻ ഇടയായി. ഒരു വൃദ്ധൻ തൻെറ അവശനിലയിലായിരുന്ന ഭാര്യയുമായി ഒരു ചെറു തണലിൻെറ കിഴിൽ ഇരുന്നു വിതുമ്പുകയായിരുന്നു.
ഇവരെ കണ്ട സിദ്ധൻ അവരുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്ന് അവരോടു കാര്യം തിരക്കി. തന്നെ സൃഷ്ട്ടിച്ച ദൈവത്തിനെ തള്ളിപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആ വൃദ്ധൻ തൻെറ വിഷമങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും സിദ്ധനോട് പറഞ്ഞത്. ഇതു കേട്ടുനിന്ന സിദ്ധൻ വൃദ്ധൻെറ അടുത്ത്ചെന്ന് കരങ്ങളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു താങ്കൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ ഒന്ന് അടയ്ക്കു. കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്ന ആ വൃദ്ധനു അല്പസമയം ശാന്തത അനുഭവപെട്ടു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വേറെ ഒരു ലോകത്താണ് എനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ഇത് സത്യമാണോ എനിക്കറിയില്ല.
വൃദ്ധൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ഗോപുരം കാണുവാൻ ഇടയായി. അദ്ദേഹം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും നിർമിച്ച ഗോപുരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അത്ഭുതം തീർത്തു. ആ ഗോപുരത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്ത വൃദ്ധൻ വായിക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. വായനയുടെ വേഗത കൂടി. ഓരോ ഭാഗം വായിച്ചു തിരുന്നതാനുസരിച്ചു തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുകയാണെന്നു വൃദ്ധന് മനസിലായി. അവസാനം വൃദ്ധൻ ആ ഗോപുരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ പോയി ഇരുന്നു താൻ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ ദൈവത്തിനോട് മാപ്പു അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു പൊട്ടികരഞ്ഞു. വൃദ്ധൻ കണ്ണുതുറന്നു. സിദ്ധന്റെ കൈകൾ ശിരസോട് ചേർത്ത് അദ്ദേഹം വീണ്ടും കരയുകയാണ്. ആ ഗോപുരത്തിലെ വാക്കുകൾ തന്റെ ഓർമയിലേക്ക് വന്നു. ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ ദുഃഖങ്ങളും പ്രേശ്നങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ ഗോപുരം. ഇത്രയേറെ ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് തന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ എത്രയോ ചെറുതാണെന്നു അയാൾക്കു മനസിലായി.
ഇതിൽ മതപരമായോ ദൈവികമായോ ഉള്ള ഒരു രീതിയിലും നിങ്ങൾ ഉള്ളക്കൊള്ളേണ്ട. നമ്മുക്ക് എന്ത് പ്രേശ്നങ്ങൾ വന്നാലും അത് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വളരെ ചെറുതാണെന്നു മനസിലാക്കി അത് തരണം ചെയ്തു മുന്നോട്ടു പോകുക...!
ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഒരു സദസിനു മുന്നിൽ സമയം കളയുവാനായി ഇരുന്നു. സദസിനുള്ളിൽ ഒരു സമിജി വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അമ്മാനമാടി അത്യുഗ്രൻ പ്രേസഗം പറയുകയായുണ്ടായി. സംസ്ക്രിതവും ,ഹിന്ദിയും മലയാളവും കൂട്ടിയിണക്കിയുള്ള ഒരു വെടിക്കെട്ട് എന്നുപറയാം. മുഴുവനും മനസിലായിലെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും കൈകളുടെ താളത്തിനൊത് ഞാനും കൈകൾ അടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ അത്യുഗ്രൻ പ്രേസഗം അവസാനിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുൻപ് അദ്ദേഹം ഒരു കഥ പറയുവാനുണ്ടായി. നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ ആ കഥ എവിടെ എഴുതുന്നു.......
ഒരിക്കൽ ഒരു സിദ്ധൻ തൻെറ യാത്രക്കിടയിൽ ദയനീയമായ ഒരു കാഴ്ച കാണുവാൻ ഇടയായി. ഒരു വൃദ്ധൻ തൻെറ അവശനിലയിലായിരുന്ന ഭാര്യയുമായി ഒരു ചെറു തണലിൻെറ കിഴിൽ ഇരുന്നു വിതുമ്പുകയായിരുന്നു.
ഇവരെ കണ്ട സിദ്ധൻ അവരുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്ന് അവരോടു കാര്യം തിരക്കി. തന്നെ സൃഷ്ട്ടിച്ച ദൈവത്തിനെ തള്ളിപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആ വൃദ്ധൻ തൻെറ വിഷമങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും സിദ്ധനോട് പറഞ്ഞത്. ഇതു കേട്ടുനിന്ന സിദ്ധൻ വൃദ്ധൻെറ അടുത്ത്ചെന്ന് കരങ്ങളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു താങ്കൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ ഒന്ന് അടയ്ക്കു. കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്ന ആ വൃദ്ധനു അല്പസമയം ശാന്തത അനുഭവപെട്ടു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വേറെ ഒരു ലോകത്താണ് എനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് ഇത് സത്യമാണോ എനിക്കറിയില്ല.
വൃദ്ധൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ഗോപുരം കാണുവാൻ ഇടയായി. അദ്ദേഹം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ടും നിർമിച്ച ഗോപുരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അത്ഭുതം തീർത്തു. ആ ഗോപുരത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്ത വൃദ്ധൻ വായിക്കുവാൻ ആരംഭിച്ചു. വായനയുടെ വേഗത കൂടി. ഓരോ ഭാഗം വായിച്ചു തിരുന്നതാനുസരിച്ചു തന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുകയാണെന്നു വൃദ്ധന് മനസിലായി. അവസാനം വൃദ്ധൻ ആ ഗോപുരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ പോയി ഇരുന്നു താൻ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ ദൈവത്തിനോട് മാപ്പു അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു പൊട്ടികരഞ്ഞു. വൃദ്ധൻ കണ്ണുതുറന്നു. സിദ്ധന്റെ കൈകൾ ശിരസോട് ചേർത്ത് അദ്ദേഹം വീണ്ടും കരയുകയാണ്. ആ ഗോപുരത്തിലെ വാക്കുകൾ തന്റെ ഓർമയിലേക്ക് വന്നു. ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ ദുഃഖങ്ങളും പ്രേശ്നങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ ഗോപുരം. ഇത്രയേറെ ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ലോകത്ത് തന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ എത്രയോ ചെറുതാണെന്നു അയാൾക്കു മനസിലായി.
ഇതിൽ മതപരമായോ ദൈവികമായോ ഉള്ള ഒരു രീതിയിലും നിങ്ങൾ ഉള്ളക്കൊള്ളേണ്ട. നമ്മുക്ക് എന്ത് പ്രേശ്നങ്ങൾ വന്നാലും അത് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വളരെ ചെറുതാണെന്നു മനസിലാക്കി അത് തരണം ചെയ്തു മുന്നോട്ടു പോകുക...!
